اولین گزارش مکتوب از واقعه کربلا را لوط بن یحیی بن سعید بن سالم اَزدیِ غامدی مشهور به ابی مِخنَف، حدود چهل سال پس از واقعه نوشته است. نخستین گزارش مکتوب از واقعه کربلا را لوط بن یحیی بن سعید بن سالم اَزدیِ غامدی مشهور به ابی مِخنَف نوشته است. او در سال ۸۰ هجری قمری، یعنی بیست سال پس از واقعه کربلا به دنیا آمده و در سال ۱۵۷ هجری قمری درگذشته است. بر مبنای سال تولد ابی مِخنف میتوان تخمین زد که نوشتن نخستین مقتل چیزی حدود چهل سال پس از واقعه عاشورا آغاز شده و مبنای آن نیز گزارشهایی که از کاروانیان کربلا و بهویژه حضرت زینالعابدین (ع) سینه به سینه منتقل شده و نیز گزارشهای لشکریان عمر سعد از واقعه بوده است. آنچنان که یکی از محققان برجسته معاصر، در زمینه تاریخ تشیع، آیتالله محمدهادی یوسفی غروی گفته است، در دوران ابی مخنف اخبار مربوط به جریان شهادت امام حسین(ع) و یارانشان، در کوفه علاقهمندان فراوانی داشت و وجود افرادی که یا خود در واقعه کربلا حضور داشتند یا حوادث آن را با یک واسطه نقل میکردند، وی را بر آن داشت تا به جمع آوری روایت های این واقعه تاریخی بپردازد؛ کاری که در سال ۱۰۰ هجری قمری آغاز شد. به گفته غروی: ابی مِخنَف توانست در خلال جمع آوری اخبار مربوط به واقعه عاشورا، با ۵۷ نفر از شاهدان این واقعه دیدار و خاطرات آن ها را ثبت و ضبط کند. او پس از آن، اخبار حرکت امام(ع) از مدینه، ورود آن حضرت به مکه و عزیمت ایشان به عراق را، همراه با اخبار پس از واقعه کربلا و ماجرای اسارت خاندان رسالت، جمع آوری کرد و در کتاب خود آورد. مقتل ابی مخنف مستقیماً به دست شاگردش هشام بن محمد بن صائب کلبیِ کوفی (متوفی به سال ۲۰۴ یا ۲۰۶ هجری قمری) رسید و او که از معاصر

وقتی امام حسین (ع) در روز دوم محرم به کربلا'>کربلا رسید، از نام آن سرزمین پرسید و هنگامی که اسم کربلا را شنید، فرمود خدایا از اندوه و بلا به تو پناه میبرم. به گزارش همشهری آنلاین، علی بن طاووس معروف به سید بن طاووس در کتاب اللهوف علی قتلی الطفوف؛ آهی سوزان بر مزار شهیدان درباره وقایع عاشورا مینویسد: راوی میگوید: سپس حسین برخاست و سوار شد و حرکت کرد ولی سپاهیان حر گاهی جلوگیری از حرکت میکردند و گاه حضرت را از مسیر منحرف. تا روز دوم محرم به سرزمین کربلا رسید. چون به آنجا رسید فرمود: نام این زمین چیست؟ عرض شد: کربلا. گفت: خداوندا من از اندوه و بلا به تو پناه میبرم. سپس فرمود: اینجا سرزمین اندوه و بلاست. فرود آیید که بارانداز و قتلگاه و مدفن ماست. جدم رسول خدا این را به من خبر داد. پس جمله خیمه زدند و حر و سربازانش نیز در سوی دیگری فرود آمدند. حسین نشست و به اصلاح شمشیر خود پرداخت و در ضمن اشعاری در مذمت دنیا خواند: ای دنیا! اف بر دوستی تو که بسیار از دوستان و خواستارانت را سپیده دمان و شامگاهان به کشتن میدهی و هرگز به بدیل آنان قناعت نمیورزی…زینب دختر فاطمه اشعار را شنید و گفت: برادرم، کسی این سخنها را میگوید که به کشتهشدن خود یقین داشته باشد. فرمود: آری خواهرم. زینب گفت: وای چه مصیبتی! برادرم خبر مرگ خود را به من میدهد. راوی میگوید: زنان همه گریان شدند و به صورتشان سیلی زدند و گریبان چاک کردند. امکلثوم فریاد میزد: وای یا محمد، وای یاعلی…، ای وای از بیچارگی که پس از تو در پیش داریم ای حسین. پس حسین امکلثوم را تسلی داد: خواهرم! تو به وعدههای الهی دلگرم باش که ساکنان آسمانها همه فانی میشوند؛ اهل زمین همه میمی

مرکز تخصصی آموزش مداحی و مقتل خوانی با فرم ثبت نام